[វីដេអូ] អ្នក​ភូមិ​ថ្មគ្រែ ខេត្ត​ក្រចេះ មិន​បោះបង់​របរ​ដុត​ក្រឡាន ទោះ​លំបាក​ខ្លាំង!

  • 2018-10-12 06:36:49
  • ចំនួនមតិ 0 | ចំនួនចែករំលែក 4

ចន្លោះមិនឃើញ

ក្រឡាន មានប្រវត្តិនៅប្រទេសកម្ពុជាតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ប៉ុន្តែក្រឡានដែលល្បី​ថា​មានរសជាតិឆ្ងាញ់ជាងគេ ជាក្រឡាន​ដែល​ផលិត​ដោយ​អ្នក​ភូមិ​ថ្មគ្រែ ខេត្តក្រចេះ។ អ្នក​ស្រី វ៉ាន់ មីត និងគ្រួសារ គឺជាអ្នកផលិតក្រឡានមួយក្នុងចំណោមអ្នកផលិតក្រឡាន ៣០គ្រួសារផ្សេងទៀតនៅ​ភូមិ​ថ្មគ្រែ។

អ្នកស្រី​បាន​លើកឡើងថា ការ​ផលិត​ក្រឡាន ជាការងារលំបាក អត់ងងុយ និងប្រើពេល​ច្រើន ប៉ុន្តែ​អ្នកស្រី​មិនបោះបង់នោះទេ ដោយសារ​វា​ជា​ប្រភព​ចំណូល​ផ្គត់ផ្គង់​គ្រួសារ ជា​​​មុខរបរដែល​អាច​​ផ្ដល់​ការងារដល់​អ្នក​ភូមិ និង​វា​ជា​​អត្តសញ្ញាណរបស់ភូមិថ្មគ្រែ ដែលអ្នកស្រីចង់រួមចំណែករក្សាទុកឲ្យបានគង់វង្ស។

សូមទស្សនា​វីដេអូ​របស់​ក្រុមការងារ [ផ្លូវទៅស្រុក វគ្គ២] ដូចខាងក្រោម៖

ចុច​ត្រង់នេះ ដើម្បីទស្សនា​វីដេអូ​ជាច្រើនទៀត

សូម​ទស្សនា​បណ្ដុំរូបភាព​នៃ​ការផលិត​ក្រឡាន​របស់​អ្នក​ស្រី វ៉ាន់ មីត និងគ្រួសារ ដូចខាងក្រោម៖

អ្នក​រួមការងារ​របស់​អ្នកស្រី វ៉ាន់ មីត កំពុង​អារ​ឫស្សី​ជា​កង់ៗ។ ប្ញស្សី​ដែល​គេ​យក​មក​ដុត​ធ្វើ​ជា​ក្រឡាន​នេះ​ ភាគ​ច្រើន​ទិញ​មក​ពី​ខេត្ត​ព្រៃ​វែង និង ស្វាយ​រៀង​។
ឫស្សី​ដែល​កាត់​ជា​កង់ៗ​រួចហើយ​នោះ ត្រូវ​បាន​អ្នក​រួម​ការងាររបស់​អ្នក​ស្រី វ៉ាន់ មីត ម្នាក់ទៀត សក​សម្បក​​ដែល​មាន​សាច់​ក្រាស់​ចេញ។ ការ​សក​នេះ ធ្វើ​ឱ្យ​ក្រឡាន​ដុត​ឆាប់​ឆ្អិន។
អ្នក​ស្រី វ៉ាន់ មីត និង​កូន​ស្រី កំពុង​ច្រក​អង្ករ​ដំណើប​ដែល​លាយ​គ្រឿង​រួច​ជា​ស្រេច ចូល​ទៅ​ក្នុង​បំពង់​ប្ញស្សី​។ ចំណែក​ស្រ្តី​ម្នាក់​ទៀត​ កំពុង​ញាត់​កម្ទេច​ប្ញស្សី លាយ​ស្រកី​ដូង ចូល​ទៅ​ក្នុង​បំពង់​ប្ញស្សី ដើម្បី​បិទ​ភ្ជិត​មាត់​បំពង់ មុន​នឹង​យក​ទៅ​ដុត​។ ការ​ច្រក​អង្ករ​ និងដុត​ ធ្វើ​ឡើង​ចាប់​ពី​​ម៉ោង ១២អាធ្រាត្រ ឬម៉ោង ១​រំលង​អាធ្រាត្រ រហូត​ទល់​ភ្លឺ។
អ្នក​រួម​ការ​ងារ​ម្នាក់​ទៀត របស់​អ្នក​ស្រី វ៉ាន់ មីត កំពុង​រៀប​បំពង់​ប្ញស្សី​ជា​ជួរ ហើយ​ដុត។ ការ​ដុត​ក្រឡាន​នេះ ធ្វើ​ឡើង​យ៉ាង​មមារ​ញឹក​ និង​ថែ​ភ្លើង​យ៉ាង​ដិត​ដល់​។ ពេល​ក្រឡាន​ឆ្អិន​ល្អ​ហើយ ក្រុម​ការងារ​ផ្សេង​ទៀត​ ជញ្ជូន​ក្រឡាន​ទៅ​សក​សម្បក​ប្ញស្សី​ម្តង​ទៀត ដើម្បី​សំអាត​កន្លែង​ឆេះ​ខ្លោច និង​ សិត​សម្បក​ប្ញស្សី​ឱ្យស្តើង ​រលោង​ស្អាត​ និង​ងាយ​ស្រួល​បក។
ក្រឡាន​ដែល​ផលិត​រួច

ចុចទស្សនា​វីដេអូ​ជាច្រើន​ទៀត ខាងក្រោមនេះ៖

វីដេអូ និងរូបភាព៖ ក្រុមការងារ​ផ្លូវទៅស្រុក


អត្ថបទ៖ សុខ សុវត្ថិ